Vervloekt of een gave? Mijn leven met het paranormale

“Wat bijzonder dat je dit kunt!” Achter die bewondering schuilt een realiteit die complexer is dan de meesten kunnen bevatten.

Als kind van een jaar of vijf was ik vaak bang in huis. Ik weigerde op bepaalde stoelen te zitten omdat ik voelde dat ze al bezet waren. Ik had een ‘denkbeeldig vriendje’ waarmee ik verstoppertje speelde, en in onze schuur stond altijd een blond meisje naar me te kijken. Niemand zag haar, behalve ik. Voor mij was dit normaal.

Toen ik vijftien was, veranderde alles. Bij een vriend thuis zag ik een man naast de televisie staan — dezelfde man als op een fotolijst op het tv-meubel. Toen bleek dat het haar overleden broer was, raakte ik in paniek. Vanaf dat moment werd de storm in mijn hoofd bijna ondragelijk: continue aanwezigheid, fluisteringen, flitsen van beelden. In drukke ruimtes werd ik overspoeld door een chaos aan informatie en emoties, met slopende hoofdpijnen en onverklaarbare pijnen tot gevolg.

Het paranormale heeft een prachtige kant, maar kent ook een donkere, angstaanjagende zijde. Toen ik achttien was, is er gelukkig hulp ingeschakeld. Een spiritueel helper leerde me hoe ik de pijn kon beheersen en mijn grenzen kon bewaken.

Het heeft jaren geduurd om de balans te vinden tussen de schoonheid en de schaduwkanten van deze gave. Maar pas toen ik de controle terugnam, veranderde de vloek definitief in een gave. Vandaag overheerst de dankbaarheid — vooral door de wetenschap dat er altijd over mij gewaakt wordt.

Herken je het gevoel van intens weten, of heb je iets meegemaakt wat je niet kon verklaren? Ik praat er graag met je over.

← Terug naar de blog